Al meer dan 650.000 video’s bekeken op VTM.be

Volgens Medialaan is het gratis beschikbaar stellen van afleveringen via de site vtm.be en de VTM-app een groot succes. Meer 151.000 gebruikers hebben zich intussen geregistreerd op de site, en samen hebben ze al meer dan 650.000 video’s bekeken. Verder laat Medialaan weten dat 70% van de gebruikers jongeren zijn tussen 18 en 34 jaar, en dat de favoriete tijdstippen om de online video’s te kijken de middagpauze (tussen 12u en 13u) en het avondblok (tussen 19u en 22u) zijn.

Afgelopen zomer experimenteerde Medialaan met het online plaatsen van afleveringen van ‘Met Vier In Bed’ en ‘Familie’. Nadat dit proefproject enthousiast werd onthaald door de gebruikers (de afleveringen werden meer dan 185.000 keer online bekeken), besliste VTM om vanaf 25 augustus 90% van zijn programma’s gratis online aan te bieden (alleen de buitenlandse, aangekochte content zal niet verschijnen op het platform). Geregistreerden kunnen gratis fragmenten en volledige afleveringen bekijken, maar krijgen wel voor elke video reclame te zien die ze niet kunnen doorspoelen. Op die manier probeert Medialaan reclame-inkomsten te recupereren die ze verliest door veranderend mediagedrag: bij programma’s die uitgesteld worden bekeken spoelen kijkers de reclame door, en bovendien circuleren sowieso fragmenten en volledige afleveringen van VTM-programma’s op het net. Door nu zelf een online platform te creeëren waarop gebruikers eenvoudig fragmenten en afleveringen gratis kunnen bekijken, hopen ze bij Medialaan opnieuw meer controle te krijgen over hoe mensen hun programma’s bekijken. Doordat iedere online kijker zich moet registreren om afleveringen te kunnen bekijken, weet Medialaan ook perfect wie welke video bekijkt op welk tijdstip. Dat kan heel leerrijk zijn naar programmatie toe, maar het stelt de reclameregie van VTM ook in staat om heel gericht advertenties te laten tonen (bv een advertentie van een bepaald parfummerk enkel aan vrouwen tussen 16 en 35 jaar tonen).

Deze zet van Medialaan werd op zich positief onthaald, maar een belangrijke vraag is in welke mate VTM.be zal kannibaliseren op het aantal gebruikers van Stievie. In december 2013 werd Stievie gelanceerd door VRT, SBS België en Medialaan (toen nog VMMa). Gebruikers kunnen een betalend abonnement nemen op Stievie. Via de Stievie-app kun je kijken naar programma’s van 10 Vlaamse zenders, zowel live als uitgesteld (tot 1 week na uitzending) op je smartphone, tablet of connected TV (smart TV of via mediastreaming-apparaten zoals Apple TV of Google Chromecast). Al snel nam Medialaan het beheer van de app voor haar rekening, waardoor Stievie in de praktijk onder de verantwoordelijkheid van Medialaan valt. Door gratis afleveringen van VTM aan te bieden op VTM.be, is het afwachten hoe Medialaan de Stievie-app verder zal uitbouwen om een voldoende uniek aanbod te bieden dat abonnees kan overtuigen.

 

 

Advertenties

Wat beweegt er in VoD-land?

Netflix komt op 19 september naar België. Hoe gaan lokale spelers hiermee om? In Frankrijk kreeg Netflix heel wat weerwerk; wat doen Telenet en Belgacom om hun markt te verdedigen?

In Frankrijk is Netflix op maandag 15 september van start gegaan. Net als in andere landen ligt de focus op Amerikaanse series en films, maar Netflix heeft ook al laten weten te werken aan een eigen Franse serie, “Marseille“. Netflix zal de Amerikaanse series dubben en ondertitelen naar het Frans, maar zal toch de nodige weerstand ondervinden. Die weerstand komt niet zozeer van de Franse consumenten, die fan zijn van Amerikaanse series als “Fargo” en “The Big Bang Theory”. Wel zien we Franse politici de protectionistische kaart trekken:

The reaction has been strongest in France where consumers love McDonald’s hamburgers and American TV shows, but politicians lament the creeping influence of U.S. culture and business. This spring, a French magazine put Netflix Chief Executive Reed Hastings on its cover under the headline “The Ogre.”

Ook lokale telecomspelers proberen de komst van Netflix te counteren door te stellen dat Netflix de Franse cultuur en eigenheid zal doen eroderen. Ook heeft telecomoperator Numéricable een gratis SVoD-dienst gelanceerd op 15 september, dezelfde dag dus dat Netlix van start ging. Netflix leek geïsoleerd terecht te komen in een vijandige markt, maar heeft nu toch een partner kunnen strikken. Kabeloperator Bouygues Telecom gaat Netflix beschikbaar stellen, zodat klanten Netflix kunnen bekijken op hun televisietoestel via de settopbox (en dus hun televisietoestel niet hoeven te connecteren met het internet om Netflix te streamen). Andere operatoren zoals Orange houden voorlopig de boot af, en wachten liever af om te zien hoe succesvol Netflix wordt in Frankrijk. Opvallende serie die overigens ontbreekt in het aanbod van Netflix in Frankrijk is “House of Cards“, een serie die Netflix zelf gemaakt heeft, maar waarvoor Netflix de exclusieve rechten in Frankrijk vorig jaar verkocht heeft aan Canal+.

En wat gebeurt er intussen in Vlaanderen? Hier is het vooral Telenet die zich schrap zet voor de komst van Netflix. VoD zit al langer in het aanbod van Telenet, maar het is vooral sinds de komst van Rex & Rio in september 2013 dat Telenet hier sterk op inzet. De pakketten Rex (€14,95/mnd) en Rio (€24,95/mnd) zijn duurder dan wat Netflix (naar alle waarschijnlijkheid) zal aanbieden in België (€7,99 of €8,99), maar Telenet komt daar wel een stuk aan tegemoet door Rex nu een jaar lang aan te bieden aan €10/mnd (en op termijn zal dit wellicht het nieuwe vaste tarief worden).

Daarnaast heeft Telenet twee nieuwe initiatieven getoond. Zo gaat Telenet voor het eerst een eigen serie maken, “Chausée d’Amour“, in samenwerking met productiehuis De Mensen. Telenet zal alle afleveringen in één keer vrijgeven (in de loop van 2016), omdat het tegemoet wil komen aan de wens van de (vooral jongere) kijkers om meerdere afleveringen van een serie na elkaar te kunnen bekijken op het moment dat zij willen (het zogenaamde binge-viewen).
De andere zet van Telenet staat daar eigenlijk haaks tegenover: Telenet heeft met HBO een deal afgesloten om elke nieuwe HBO-aflevering 1 dag na verschijnen in VS al beschikbaar te stellen voor Telenet in het Rio-abonnement (nu is dat na 1 week). Terwijl Telenet dus voor “Chausée d’Amour” stelt dat de kijker steeds meer loskomt van het zendschema, en zelf wil bepalen wat, waar, wanneer en hoeveel afleveringen van een serie hij bekijkt, legt Telenet voor HBO-series het strakke ritme van het zendschema op. Uiteraard is het op zich HBO die bepaald dat series nog steeds aflevering per aflevering moeten vrijgegeven worden, en zal de deal met Liberty Global zijn afgesloten (het moederbedrijf van Telenet), en niet met Telenet zelf. Maar als ze bij Telenet echt (en terecht) geloven dat de kijkers steeds meer zelf het tempo bepalen van hoeveel afleveringen ze kijken op een zelfgekozen moment, dan is de meerwaarde tussen afleveringen een dag na verschijning ten opzichte van een week na verschijning aanbieden, minder belangrijk. Belangrijker is dat het aanbod goed zit (het feit dat de vernieuwde deal ervoor zorgt dat er meer HBO-series op Rio te vinden zullen zijn (The Sopranos, Band of Brothers,…), is volgens mij belangrijker nieuws). En als Telenet ten slotte de kijker echt de vrijheid wil geven om te starten met een serie wanneer hij wil, kan Telenet er maar beter voor zorgen dat ook de eerste seizoen van populaire reeksen blijven bestaan in de bibliotheek.
De nieuwe initiatieven zullen pas later hun intrede maken in het aanbod van Telenet (en de Vlaamse serie pas over anderhalf jaar), maar uiteraard is het voor Telenet nu vooral belangrijk om in de lanceringsweek van Netflix ook zelf voldoende in de picture te staan.

Chaussée d'amour Telenet

En Belgacom? Daar is het momenteel windstil. Belgacom heeft wel in navolging van Telenet in april zijn eigen SVoD-pakket op de markt gebracht, “Movies & Series pass” (€14,95 per maand). Maar sindsdien heeft Belgacom hier niets over gecommuniceerd. In tegenstelling tot Telenet heeft Belgacom nog geen prijsverlaging doorgevoerd. Ook laat het bedrijf weinig los over het aantal abonnees dat intekent op de pass, en of Belgacom zijn pakket nog wil versterken. Of dit betekent dat Belgacom dezelfde move voorbereidt als Bouygues in Frankrijk, is nog te voorbarig, maar feit is dat de SVoD-dienst van Belgacom het erg moeilijk zal krijgen om een plaats te veroveren in de markt.

 

*UPDATE 23/09/2014* Intussen hebben Belgacom en Netflix bevestigd dat er onderhandelingen bezig zijn om Netflix toe te voegen aan de settopboxen van Belgacom.

Ook heeft Netflix een akkoord met de VRT afgesloten om in eerste instantie 6 reeksen beschikbaar te stellen op Netflix, later kan dit aanbod nog uitgebreid worden. Het gaat om reeksen als “Dubbelleven”, “Tournée Générale”, en de Ketnet-serie “Elfenheuvel”. De zenders van Medialaan en SBS zeggen ook open te staan om samen te werken met Netflix.

Telenet van zijn kant heeft laten weten dat Netflix in zijn lanceringsweekend goed was voor 10% van de dataverbruik op het Telenet-netwerk. Daarmee is Netflix echter niet de grootste slokkop. Wie dat dan wel is, wou het bedrijf niet kwijt.

BitTorrent, voorvechter van het gratis internet, wil Crowdfunding en Paywall implementeren

BitTorrent, het bedrijf achter de gelijknamige protocol en software om (illegaal) bestanden te delen en te downloaden (denk aan bv The Pirate Bay die de BitTorrent protocol gebruikt), wil nu geld vragen voor enkele van zijn diensten.

De naam BitTorrent kan op twee entiteiten slaan: BitTorrent.org en BitTorrent.com.

BitTorrent.org is het ‘open source’ gedeelte, waar de programmeurs naar hartelust hun eigen programma kunnen schrijven volgens het BitTorrent protocol.

BitTorrent.com is de commerciële toepassing van het protocol, meer gericht naar de eindgebruikers (consumenten) van het product. BitTorrent.com is dus gewoon 1 van de vele clients die draaien op het BitTorrent protocol (net als bv The Pirate bay een andere client is die op de BitTorrent protocol draait).

Maar beiden hebben wel dezelfde oorsprong. De BitTorrent protocol (BitTorrent.org) is ontwikkeld door Bram Cohen in 2001, en hij stond ook mee aan de wieg van de ‘officiële’ BitTorrent client (BitTorrent.com), en zit er nu nog steeds in het management team.

Deze blogpost gaat over het bedrijf BitTorrent.com, en hoe deze voorvechters van het “gratis internet” allerlei manieren aan het uitzoeken zijn om hun gebruikers toch te doen betalen.

Nu is het al zo dat BitTorrent vooral zijn geld haalt uit betalende klanten (voor $20 per jaar (per device), krijg je snellere downloads, is de software ad-free, is er een automatische virus-detectie, krijg je toegang tot een HD-player die de meeste video-formaten afspeelt, en kun je gemakkelijk files converteren naar formaten voor je mobiele devices). Van de 170 miljoen gebruikers, zijn er momenteel 2 miljoen betalende gebruikers.

BitTorrent wil nu 2 initiatieven lanceren om meer geld binnen te krijgen:

1/ Crowdfunding voor een fictiereeks (“Children of the Machine“): in december brengt BitTorrent de pilootaflevering van deze serie uit (nu al zijn er enkele trailers beschikbaar). Daarna wil het bedrijf via crowdfunding geld inzamelen om de overige 8 afleveringen van de reeks te maken (ze mikken op 250.000 gebruikers die elk $9,95 betalen). Zoals NRCQ terecht opmerkt: “Een serie die, ironisch genoeg, na verschijnen waarschijnlijk direct gratis op illegale torrentsites zal worden aangeboden.”

2/Betaalmuur voor sommige content: BitTorrent is aan het onderhandelen met partners uit de muziek-business om bepaalde content te verspreiden achter een paywall. Het is de artiest zelf die beslist of er een paywall komt, en hoeveel een download kost (BitTorrent zal hier een percentage als fee op claimen). Momenteel zijn er nog geen namen gekend van artiesten die in dit model zouden instappen.
BitTorrent heeft in het verleden al geëxperimenteerd met betalende content, maar is daar toen in gefaald. Het BitTorrent Entertainment Network, opgericht in 2007 en opgedoekt in 2008, werkte samen met Hollywoodproducers om series en films via een betaalmodel te verspreiden. Volgens BitTorrent zelf lag de prijs per download echter veel te hoog toen, en was dat de reden dat het project gefaald heeft.

Twitter kent een sterk tweede kwartaal in 2014

Twitter heeft in het tweede kwartaal dit jaar betere resultaten behaald dan wat voorspeld werd. De omzet in het tweede kwartaal bedroeg 312 miljoen dollar, een stijging van 124% tov zelfde kwartaal jaar terug (toen $139 mlo). Analisten hadden eerder een omzet van $283 mlo dollar vooropgesteld.

Ook het aantal gebruikers is sterker gestegen dan verwacht. Twitter telde 271 miljoen maandelijks actieve gebruikers, wat 24% meer is dan het jaar voordien (toen 218 mlo gebruikers). Twitter blijft wel niche tov andere sociale netwerken en messaging-apps: Facebook telt liefst 1,3 miljard MAU’s (‘monthly active users’), WhatsApp 600 miljoen MAU’s.

Mobile blijft levensbelangrijk voor Twitter: 79% van de MAU’s (‘monthly active users’) op Twitter zijn mobiel, en mobile advertising is goed voor 81% van de totale advertentie-inkomsten voor Twitter.

Yo!

Yo is geen nieuwe app, maar heeft op 12 augustus wel een opmerkelijke update meegekregen.

Eerst kort een kleine intro voor degene die de app niet kennen. Wat begonnen is als een grap (niet toevallig is de app op 1 april gelanceerd), heeft in juli al geleid tot 2 miljoen downloads, heeft meer dan 1 miljoen dollar opgehaald, en wordt geschat aan een marktwaarde van 5 à 10 miljoen dollar. Yo is een van de meest simpele apps die op de markt zijn. Je downloadt de app, je voegt contactpersonen toe, en als je op een contactpersoon drukt, dan verstuur je die een ‘Yo!’-notificatie. Dat is alles; geen ander bericht, geen foto,… De ontvanger ziet alleen de naam van wie de Yo verstuurd heeft. Hij hoeft ook geen bericht te openen; de notificatie is het eindproduct. Op zich heeft die Yo geen betekenis; het is de context die bepaalt welke betekenis er aan die Yo gekoppeld kan worden: wie verstuurt het, op welk tijdstip, wat heb je laatst afgesproken met die persoon, wat ben je van plan te doen die dag, wat is de verzender momenteel aan het doen, ben ik op het werk of op reis,…
Het is dus een belachelijk simpele app; Apple heeft de app bv in het begin geweigerd in zijn appstore omdat ze dachten dat de app nog niet af was… Maar intussen heeft het wel enkele minder belachelijke toepassingen voortgebracht. Als je tijdens het WK voetbal een Yo stuurde naar de Fifa account, kreeg je een Yo terug voor elke goal die er op het kampioenschap gescoord werd (tijdens de match Duitsland-Brazilië zal dat tot lichte spamming geleid hebben), maar een nog veel opmerkelijke toepassing vindt plaats in Israël: organisatie RedAlert stuurt een Yo telkens het raketalarm afgaat. Volgens RedAlert is dit de snelste manier om mensen duidelijk te maken dat ze een schuilplaats moeten opzoeken. Geen tijdverlies met lezen van een bericht; ontvanger ziet dat RedAlert een Yo stuurt, en dat is voldoende om te weten wat het betekent.  Bovendien heeft het de sector doen inzien dat er meer te halen valt uit pure notificaties. Hieronder een kort citaat uit een artikel van de WallStreet Journal:

Here’s why Yo is important: Yo provides any person, business or Web service direct access to the notifications tray of your smartphone. Every time we glance at our phones, these are the alerts we see on our lock screens, and they also interrupt us whenever we’re doing anything else on our phones. Alerts, or so-called push notifications, are the most valuable property in the entire media universe, considering how often the average smartphone owner glances at his or her phone.

Ook de Apple Watch die op 9 september voorgesteld werd, besteedt veel aandacht aan de kracht van notificaties.

Good news, Yo: Apple Watch’s heavy emphasis on one-bit affirms your vision of the value of one-bit; Bad news, Yo: Apple Watch makes Yo itself unnecessary

De filosofie achter Yo (de kracht van pure notificiaties en ‘one bit inforrmation’) zal waardevol zijn voor de ontwikkeling van wearables, maar of Yo zelf die rol zal kunnen (blijven) spelen is veel minder zeker.

Sinds dinsdag 12 augustus is de app een pak minder simpel geworden. Vanaf nu kun je ook een hyperlink meesturen met je Yo-bericht (een blogger die aan zijn volgers wil laten weten dat zijn nieuwe blogpost online staat, kan er meteen de link aan toevoegen; of een nieuwsmerk dat wil laten weten dat er een breaking news-event is, kan ook meteen de link naar het artikel plaatsen). Er is een index opgenomen in de app met interessante accounts en diensten om te volgen (1 van de nieuwigheden waarmee Yo duidelijk meer aandacht wil besteden aan marketing en brands; naast de diensten van Fifa en RedAlert die hierboven beschreven staan, kun je bv een Yo krijgen telkens er een nieuwe video op je favoriete YouTube-kanaal wordt gepost, of wanneer er een nieuwe, interessante aanbieding komt op een zoekertjessite/classifiedssite). Gebruikers kunnen nu ook meer info koppelen aan hun account (foto, echte naam); voorheen zag je enkel de gebruikersnaam van de account. De aanpassing die echter op meeste weerstand botst, is het gebruik van hashtags. Gebruikers kunnen zelf een hashtag aanmaken (bv #BreakingBad, #ManchesterUtd,…), die dan versturen, en dan zien hoeveel keer die wordt ge-yo’d. Volgens sommige tonen die aanpassingen dat Yo volwassen aan het worden is; anderen zijn van mening dat Yo zijn unieke sterkte aan het verloochenen is. Iedereen is het er echter over eens dat Yo met deze aanpassingen dichter richting sociale netwerken aan het aanleunen is, en dat voornamelijk Twitter dit niet zo graag ziet gebeuren. 

De Facebook-bubble: wat is het effect van het newsfeed-algoritme?

Sinds de publicatie van het onderzoek “Experimental evidence of massive-scale emotional contagion through social networks” dat in maart verscheen in PNAS, is er heel wat commotie geweest rond de algoritmes die Facebook inzet om de newsfeeds te filteren.

De grootste kritiek is dat Facebook niets vrijgeeft over hoe het algoritme werkt. Behalve dat het rekening houdt met welke berichten populair zijn binnen je netwerk (veel likes/comments), en het vooral berichten toont van connecties met wie je in het verleden veel Facebook-interacties hebt gehad, is er weinig gekend over de gebruikte parameters. Bovendien hebben gebruikers hier geen controle over: ze kunnen de filter niet uitschakelen, en ze kunnen zelf geen parameters aanpassen.

Dat heeft al geleid tot een aantal experimenten: zo heeft Matt Honan op Wired geschreven wat er gebeurde toen hij elk bericht likete wat hij tegenkwam. Al na een paar uur zag Matt dat zijn newsfeed op den duur bijna uitsluitend bestond uit berichten van brands en nieuwsartikelen van voornamelijk Huffington Post. Ook gingen de berichten steeds meer richting zeer rechtse standpunten.

By the next morning, the items in my News Feed had moved very, very far to the right. I’m offered the chance to like the 2nd Amendment and some sort of anti-immigrant page. I like them both. I like Ted Cruz. I like Rick Perry. The Conservative Tribune comes up again, and again, and again in my News Feed.

Naast de politieke richting bleek ook dat de inhoud van de nieuwsberichten steeds stompzinniger werden.

But maybe worse than the fractious political tones my feed took on was how deeply stupid it became. I’m given the chance to like a Buzzfeed post of some guy dancing, and another that asks Which Titanic Character Are You? A third Buzzfeed post informs me that “Katy Perry’s Backup Dancer is the Mancandy You Deserve.” According to New York magazine, I am “officially old” because Malia Obama went to Lollapalooza (like!) and CNN tells me “Husband Explores His Man-ternal Instincts” alongside a photo of a shirtless man cupping his nipples. A cloud that looks like a penis. Stop what you’re doing and look at this baby that looks exactly like Jay-Z. My feed was showing almost only the worst kind of tripe that all of us in the media are complicit in churning out yet should also be deeply ashamed of. Sensational garbage. I liked it all.

Al dat gelike heeft niet alleen een invloed op zijn eigen newsfeed, ook de newsfeeds van zijn vrienden kregen een waterval aan berichten te verwerken:

While I expected that what I saw might change, what I never expected was the impact my behavior would have on my friends’ feeds. I kept thinking Facebook would rate-limit me, but instead it grew increasingly ravenous. My feed become a cavalcade of brands and politics and as I interacted with them, Facebook dutifully reported this to all my friends and followers. […]I heard from numerous people that my weirdo activity had been overrunning their feeds.

Of zoals hij besluit: “By liking everything, I turned Facebook into a place where there was nothing I liked”.

Een ander experiment kwam van Tim Herrera van Washington Post. Hij wou weten hoeveel berichten hij miste op een willekeurige dag door de filter van Facebook. Op 17 juli turfde Tim elk bericht dat op zijn newsfeed terecht kwam, en nadien vergeleek hij dat met wat zijn connecties (vrienden en pagina’s die hij volgt) die dag hadden gepost. Resultaat: Bijna de helft van de berichten die hij die dag te zien kreeg in zijn feed, waren eigenlijk berichten die al 1 of meerdere dagen oud waren. Van alle nieuwe berichten die zijn netwerk die dag gepost hadden (2.593) bereikte maar 28% (738) zijn newsfeed. Interessant zou natuurlijk zijn om dan te zien hoeveel van die 72% gemiste berichten je eigenlijk wel had willen zien in je newsfeed. Door de algoritmes in je newsfeed gaat ook een deel van de ‘serendipity’ verloren. Op een sociaal netwerk kun je namelijk per toeval op nieuws botsen dat je anders niet zou opzoeken (een leuke winkel, een goeie film, een tof evenement,…). Door die algoritmes wordt die toeval min of meer uitgevlakt, en krijg je enkel maar dingen te zien waarvan Facebook denkt dat je het leuk vindt.

 

http://www.washingtonpost.com/news/the-intersect/wp/2014/08/18/what-facebook-doesnt-show-you/

Sterke groei in Ultra HD / 4K TV

Ultra HD TV’s (ook gekend als 4K TV*) zullen de komende maanden steeds populairder worden. Het aantal Ultra HD TV’s dat wereldwijd verscheept werd in het tweede kwartaal van 2014 (2,1 miljoen toestellen), lag hoger dan in het volledige jaar 2013 (1,6 miljoen toestellen). Ook regionaal zien we een evolutie: in 2013 was 80% van de Ultra HD schermen bestemd voor China (Ultra HD is nog duur; in China kwamen de eerste goedkopere modellen op de markt), maar in het 2e kwartaal dit jaar is dit gezakt naar 60% (vooral omdat Ultra HD ook content nodig heeft die aan 4K resolutie is opgenomen, waar streaming-spelers uit andere regio’s (zoals Netflix) meer op inzetten).

Bron: http://www.broadbandtvnews.com/2014/09/01/strong-growth-for-4k-uhd-tv-sets-shipped-in-q214/
Global 4K-tv shipments in 2014 Q2

Voor wie niet vertrouwd is met Ultra HD: dat is de opvolger van de HD-schermen. De resolutie is 4x hoger dan bij ‘gewone’ HD, wat betekent dat je scherper beeld krijgt, meer details, betere contrasten en vloeiendere frame-overgangen. Het effect is het best zichtbaar op grotere schermen (vanaf 50 inch wordt aangeraden), en als je niet te ver van het toestel zit (vanaf 4m afstand zou het verschil tussen HD en Ultra HD bijna niet meer merkbaar zijn). Het voordeel is dat de beelden minder vermoeiend zijn voor je ogen, ook als je zo dicht zit. Er is wel nog een belangrijke kanttekening: om echt te genieten van Ultra HD kwaliteit, moet de content ook opgenomen zijn in 4K-kwaliteit. Momenteel is er slechts weinig content hiervoor, maar beginnen spelers als Netflix nieuwe series/seizoenen ook op te nemen in 4K (het tweede seizoen van House of Cards is bv beschikbaar in ultra HD-kwaliteit). Probleem is echter ook dat 4K-content meer bandbreedte innemen dan HD-content, dus moet er ook langs de kant van de providers (bv Telenet en Belgacom) nagedacht worden welke impact dit zal hebben, en welke investeringen nodig zijn.

 * Voor de volledigheid: 4K en Ultra HD worden in de praktijk als synoniemen gebruikt, maar er zit een licht verschil tussen beide termen.

4K slaat meer op de productie van de beelden: de beelden worden opgenomen tegen een resolutie van 4096 (horizontaal) × 2160 (verticaal), en dus slaat 4K op het feit dat je opneemt tegen een formaat van meer dan 4.000 pixels horizontaal. 4K is de opvolger van 2K, waarbij opgenomen werd aan 2048×1080 pixels. 4K is dus dubbel zo hoog en dubbel zo breed als 2K; totale resolutie is dus 4x hoger.

Ultra HD slaat op de resolutie van de TV-schermen zelf. Er zitten lichte verschillen tussen merken en modellen, maar vaakst voorkomende resolutie is 3840×2160. Dit is dus net iets kleiner dan het 4K-formaat waarin opgenomen wordt, waardoor de beelden licht geschaald moeten worden (waardoor je een zwarte balk te zien kunt krijgen). Ultra HD is de opvolger van HD, waarbij resolutie van TV-scherm 1920×1080 was.